تیری یاد پئی تڑپاندی اے
لا لئیاں نیناں نے جھڑیاں

کدی اِس رستے وی لنگھ ماہی
تیری دید دیاں حسرتاں ہن بڑیاں

تیرا نوری ذکر جدوں ہوے
میرے غم دا مداوا بن جاوے

انج حجر دی رات نوں چمکاوے
جیویں روشن ہون پُھل جَھڑیاں

جِدوں تیرا غلام کہاواں میں
کیوں خوف کسے دا کھاواں میں

تیرے ہوندیاں وی اے مدنی آقا
مینوں دیندے نیں لوکی کیوں تَڑیاں

تیرے ورگا کسے اکھ ڈٹھا نئیں
تیرا ثانی نہ جگ تے ہویا اے

تینوں اپنے جئیا سمجھنے والے
بے عقل نیں کردے تدھ اڑیاں

کتھے مہر علی کتھے میں آسی
میں خادم او مخدوم میرے

اے فیض ریاضؔ علیؓ دا اے
تیرے اُتے رنگتاں نیں جو چڑھیاں